از ساحل رودخانه ای که گریستم...

ممنونم از اینکه قدم رنجه کردین و به قرمز ترین و تلخ ترین عسل دنیا سر زدین.

این روزها حسابی سرم شلوغه.

انگار سرنوشت منو از ازل با غربت گردی گره زدن.

باز هم دارم میرم. این دفعه کمی دورتر.

میرم دمشق. برای گرفتن دکترا که دیگه نمیدونم اخرین مدرک تحصیلی ام خواهد بود یا هنوز این سرنوشت برام بازی در آستین داره...

همه چیز مثل یه بازی کوچولو شروع شد و حالا هم کوچ به دمشق.

سر زدنهای شما گلهای با احساس  برام روزهای تلخ رو شیرین و معطر میکنه.

منتظر لطفتون میمونم کنار پنجره ای که از وبلاگ برفی ام منو به دل بهاری شما مرتبط میکنه..

                     تا نگاه میکنی وقت رفتن است

                        ناگهان چه زود دیر می شود...

من اسیر این شـــــــــب بارانی ام              در مســیر کوچه ی ویرانی ام  

بی خبر از ناله ام درخون شکست             شـــــــعرهای نازک تنهایی ام

 شاعران در بند وزن و صد عجــب              من درون شـعر خودزندانی ام

غنچه ی نشکفته ام بر شاخسار              عاقبت از غصه میخشکانی ام

چشم من دریاست ای مرغ نجیب     کاش میدیدی که من طوفانی ام

سینه ام چون آسمان غم کبـــود               تا ابد افســـــــــرده و بارانی ام

شوق صد پرواز در قلبــــــــم ولی              پشت این دیوارهازندانــــــی ام

کاش میشدگاهگاهی مرغکــــم!             روبه روی پنجـــــــره بنشانی ام 

 آن بنفش خاطراتت مانده است              مثل زلف آشفته بر پیشانی ام

آمدم با شـــــوق چشمانت ولی               با نگاهی ســــــرد میلرزانی ام

نقش لبخندی به چشمم میکشم            تا نبینـــــــی گریه ی پنهانی ام

آمدم با شــــــــــــــوق آوازت ولی              با سکوتــی تلخ می رنجانی ام

در عبـــــــــــــور زندگی پرپر شدم            در مســــــیر باد می افشانی ام

                      *  * * * * * * * * * * * *

نرم نرمک میشوم خاموش حیف!         با غروب مصـــــــرع پایانی ام

کاش میدیدی به آخــــر میرسم         پابه پای شعر سرگردانی ام...

                              ساعتی بنشین که باران بگذرد...

ثروت بی دریغ

محبت

حلال بود.

طبلهای شاد

پیراهن ربانی

((بادام و خرما))

سکوت حرام بود.

لبخندت

فراسوی حرام و حلال زیبا بود.

.